Ablam İçin

0
65

Teknolojinin yaygınlaşması ve günden güne hızlı bir biçimde ilerleyişi ile günümüz çocukları oldukça şanslı konumdalar. Eskilerin bizler için kullandığı ve klasik olarak görünen bu cümleyi bugün ben bile kurabiliyorsam, 20 yıl öncenin çocuğu ile bugünün çocukları arasında teknolojik imkânlar açısından dağlar kadar fark olduğunu bizzat görerek, yaşayarak konuşabiliyorum.

Bugün doğan her çocuğun bilmem kaç bin tane fotoğrafı ya da videosu ailesi tarafından çekilirken çocukların gelecekte kendilerine dair görüntülerini izleyebilecek ve dinleyebilecek olmaları bence büyük bir şans. Kendi küçüklüğüme dair video görüntüsünü, bebekliğimde çıkardığım sesleri duyabilmeyi o kadar isterdim ki! Bizim küçüklüğümüzde sınırlı olan bu imkânlar, anne babalarımız döneminde ise sadece fotoğrafla ölçülebiliyordu. Ancak her geçen sene her yeni gelecek nesil bu açılardan bir öncekilere göre her zaman daha şanslı olacak.

Gozde Tokmakoglu

Bundan tam 17 yıl önce (1993) aile dostlarımızın, evimizi ziyaretlerinde çektikleri video kayıtlarını Facebook aracılığı ile paylaşmaları ile bir anda neye uğradığımızı şaşırdık.

Ben 5 yaşındayken taşındığımız evimizin eski halini, babamı, annemi, ablamı ve en garibi de 4 yaşındaki kendimi izlediğimde gözyaşlarıma hâkim olamadım. “Şu çocuklar ne kadar şanslı” diyerek yeni neslin her anının kayıt altına alınmasına öykünen ben, ailemin 17 yıl öncesini canlı canlı ve sesli bir halde izlerken neler hissettim anlatamam. Hele kendi konuşma anım!

Hala sakladığım oyuncaklarımla oynadığım o anlar…

Babamın en az 30 kilo zayıf hali…

Annemin gençliği…

Ablamın dişleri ve kameranın önünde yer almaya çalışması…

Her biri yılların nasıl hızla geçtiğinin birer göstergesi.

Birkaç yılın geçtiğini sadece takvimlerdeki rakamların değişmesi ile farkedebilirken, onlarca yılın geçmişi ancak görüntülerle net bir şekilde anlaşılabiliyor.

Videodan Kesilen O Fotoğraf!

Facebook’ta aile dostumuzun paylaştığı videodan bir kare halinde alınıp ayrıca paylaşılan fotoğraf bizleri hem güldürdü, hem hüzünlendirdi.

Ablamın dişlerini yeni yeni değiştirdiği döneme denk gelen andaki hali o kadar komik ve anlamlı ki, ablam bu fotoğrafa önce tepki gösterir gibi olup sonradan gülüp geçti…

Birlikte yaşlandığımız, zaman zaman kavga edip, çoğu zaman bir şeyler paylaştığımız ailemizin ne derece önemli olduğu bir kez daha anlamama sebep oldu bu video.

Babası, annesi ya da kardeşi olmayanları düşündükçe “ne kadar önemli diyorum” bir kez daha, aile gerçekten bir çocuğun hayatında en önemli varlıklardan biri. Kıymet bilmek lazım, çoğu kez anlamadan kırıyoruz, kırılıyoruz birbirimize; birimiz olmadan hep eksiğiz aslında…

Ve şimdi veda etme vakti geldi bu ailede… Ablam gidiyor çok yakında. 25 yıl sonra ilk ayrılık olacak bu ama zorunlu. Bırakıyor bizleri, şehir değiştirecek. İşi sebebiyle ayrılacağı İzmir’e bir daha ne zaman gelir bilinmez ama öyle bir gerçek var ki biz onu çok seviyoruz. Gözümüzden yaşlar damlarken el sallayacağız arkasından…

45 dakikalık yol var iki şehrin arasında, sakın üzülme daha güzel günler gelecek; daha çok görüşeceğiz…

 

 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here