Şemikler Zamana Direniyor

0
297

Küçük çocukların büyük dünyaları oluyor.

Mesafeler uzun, parasal değerler büyük, birçok imkan aslında imkansız gibi görünüyor küçüklükte…

Yaşadığı şehrin büyük bir ülkeye dönüştüğü, dünyanın ise tasvir edilemeyecek kadar büyüdüğü zihinsel bir algı sistemi içerisinde, sokaklarda belki de son neslin temsilcisiydim…

Hipermarketlerin “ekspres” kelimesiyle mahalle aralarına henüz girmediği günlerde, ekspres bizim için çift biletli otobüs ya da bir yerel gazete adıydı sadece.

Okula birkaç sokak çevreden gelenlerin dışında adresi tutmayıp, yönetimle türlü anlaşmalar yapmak zorunda kalıp binbir türlü zorluğa katlanıp gelen arkadaşlarımız da vardı.

Zil çaldığında okula gitmek için evden çıkan biri olarak uzak yollardan okula gelme zahmetine katlanmalarını anlayamıyordum. Daha sonraları “daha iyi eğitim için” denilerek anlatılmaya çalışılan bir zahmetti bu.

semikler (2)

İhtiyaçlar Şemikler’de

Kuruyemişçisi, pastanesi, tavukçusu, tesisatçısı, fırını ve bir ev için ihtiyaca dönüşebilecek ne akla gelirse Şemikler’de vardı.

Biz denize daha yakın Atakent’te otururken, alternatif alışveriş seçenekleriyle Şemikler’e sık sık giderdik.

Açık deterjan dahil olmak üzere aranılan birçok öte beri için dar sokaklarında nice seçenekler sunan Şemikler, bizim okula adresi tutmayanların yaşadığı mahalleydi.

semikler (1)

Karşıyaka’nın sahili ile Anadolu Caddesi’ndeki keşmekeş arasında sıkışmış yapısı gözümüzü korkutuyordu ister istemez Şemikler’in. Adındaki gizem ise bambaşkaydı.

Uçsuz bucaksız büyüklüğüyle Atakent, Yalı, Demirköprü, Nergis, Fikri Altay gibi mahallelerin kesiştiği noktada tam göbekte yer alan Şemikler, kendi adına bağlı bir muhtarlığa sahip olmasının yanında tüm bu bahsi geçen mahallelerin belli bölümleri için de isim olarak kullanılageliyordu.

Demiryolunun ikiye böldüğü, cumartesileri kurulan pazarıyla trafiği içinden çıkılmaz hale gelen Şemikler, 122 hat numaralı otobüsüyle İzmir’in merkezine bağlanırdı o yıllarda.

semikler (4)

122 yerine 222, 221 gibi hatlar gelse de bölge insanının tercihi her zaman Karşıyaka-Şemikler dolmuşundan yana oldu. Defalarca kere son durağı değiştirilen minibüs hattı Mavişehir’e kadar uzanırken, her daim dolu olan koltuklarına oturmak için yarışa girmek gerekiyordu.

Bir kilometrelik hat içerisinde sık sık yürüyerek keşfettiğimiz Şemikler, o yıllarda bana o kadar uzak gelirdi ki şimdilerde bu mesafelerin hiç anlamı yokmuş diyorum.

semikler (3)

Balkanlardan gelen göçmen nüfusu ile daha çok 2-3 katlı evlerde yaşam sürülen mahallede, hiçbir düzenleme ve planlama yapılmadan aynı dar sokakları içerisinde yenilenme hamlesine girişildi.

5 Kasım 1995’te Yamanlar Dağı’ndan gelen Ahırkuyu Deresi’nin taşmasıyla Yamanlar-Örnekköy-Demirköprü-Şemikler güzergahındaki tüm evler birinci kat seviyesinde su ve balçığın altında kalarak 61 insanın canı gitmişti. İzmir’in tarihinde kara bir leke olarak yer alan bu sel felaketinin en önemli merkezlerinden biri de Şemikler’di.

O günlerin hemen ardında evleri kullanılamaz hale gelen vatandaşların bir araya toplandığı bir evde bulduğumuzu hatırlıyorum kendimi hayal meyal. Soğuk ve rutubetin içerisinde geçtiğimiz sokaklarda çekilen su ve çamurun birinci kat seviyesinde bıraktığı izler yaşananları hafızadan silmezken, Şemikler’in ara sokaklarında o hisler canlanıyor hala.

Geniş bir salonun içinde ısınmaya çalışan insanların silik yüzleri gözümün önüne geliyor. Tahta doğramalar, eski parkeler, yerlerdeki taş desenler ve buram buram yaşanmışlık kokusu…

semikler (5)

Şemikler yenileniyor

Kontrolsüz demiryolundan Şemikler’in öte yanına geçtiğimiz günlerle birlikte o eski iki katlı evler de bir bir teslim oluyor müteahhitlere.

Şimdilerde salı ve cumartesi günleri olmak üzere haftada iki gün kurulan pazaryerinin etrafına sinen sebze-balık-peynir kokusuyla yürürken o sokaklarda, aslında hiç uzak olmayan o mahalleye eski günlerdeki gibi bakmaya çalışıyorum elimden geldiğince.

Zamana direnen birkaç evle beraber gülümsüyorum eskilere doğru…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here